![]() |
| Από τη συνέντευξη Τύπου της ΕΚΟΝ Ρήγας Φερραίος |
Στη μεταπολιτευτική περίοδο το ΚΚΕ γνώρισε δύο μεγάλες διασπάσεις την περίοδο 1989-1991 με κυριώτερη κρίση την εμφάνιση της ομάδας των «Ανανεωτών». Το 1989, διαφωνώντας με το περιεχόμενο του συμμαχικού σχήματος «Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου» και με τις επιλογές του κόμματος για συμμετοχή του Συνασπισμού στις κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα, διασπάστηκε η Νεολαία του Κόμματος (ΚΝΕ), ενώ σταδιακά αποχώρησαν από το κόμμα 15 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του. Η διάσπαση εκείνη οδήγησε στη συγκρότηση του ΝΑΡ (Νέο Αριστερό Ρεύμα), που σήμερα -ό,τι έχει απομείνει από το αρχικό σχήμα- αποτελεί την κύρια δύναμη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Το πιο δύσκολο και το πιο πολύπλοκο -ένα ξεχωριστό- κεφάλαιο στην ιστορία των διασπάσεων της Αριστεράς είναι αυτό που αφορά τον τροτσκιστικό χώρο. Είναι τόσο πολλές οι διασπάσεις που έχουν συμβεί σ’ αυτόν τον χώρο, που θεωρείται αμφίβολο αν θα μπορεί κάποτε ο ιστορικός να τις καταγράψει με ακρίβεια. Οι τροτσκιστές προήλθαν από τις τάξεις του ΚΚΕ. Οι αρχειομαρξιστές πήραν το όνομά τους από την περιοδική έκδοση «Αρχείον Μαρξισμού».
Το ΚΚΕ εσωτερικού, που προέκυψε από τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1968, τράβηξε τον δρόμο του ευρωκομμουνισμού, όπως αυτός είχε χαραχτεί από τα κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης, κυρίως στην Ιταλία και την Ισπανία αλλά και -για ένα διάστημα- στη Γαλλία.
Μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ και την αποχώρησή του από το συμμαχικό σχήμα, ο παλιός Συνασπισμός μετεξελίχθηκε το 1992 σε ενιαίο κόμμα. Στο 6ο συνέδριο του Συνασπισμού προκλήθηκε η πρώτη ουσιαστική διάσπαση με απήχηση στον ΣΥΡΙΖΑ. Η ομάδα που αποσπάστηκε, υπό τον Φ. Κουβέλη, δημιούργησε το κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς-ΔΗΜΑΡ.
* Ολόκληρο το 2ο μέρος του αφιερώματος για τις διασπάσεις της Αριστεράς στην «Εφημερίδα των Συντακτών» που κυκλοφορεί σήμερα.

No comments:
Post a Comment