Ο Ερντογάν απειλεί το μεταπολεμικό status quo στην ανατολική Μεσόγειο

 

Συντάκτης: Γιάννης Δαμέλλος

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν νιώθει τόσο μόνος του τελευταία που αναγκάζεται να ζητάει συγνώμη σε πρώην εχθρούς του. Εδώ και μια τετραετία προσπαθεί να επιβάλει τη δικιά του ρότα σε μια γειτονιά όπου ανακατεύονται μεγάλες πυρηνικές δυνάμεις, και το μόνο που έχει καταφέρει είναι να αποξενώσει τους πάντες με τη μεγαλομανία του. Τώρα σέρνει το λαό του στον φονταμενταλισμό.  Όταν όμως έρθει η ώρα του λογαριασμού, το τίμημα θα είναι δυσανάλογα βαρύ και όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές θα το πληρώσει κι ο λαός του μαζί με εκείνον.

 

 Σήμερα, ο Σύρος πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ κατηγόρησε τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ότι χρησιμοποίησε το πρόσφατο πραξικόπημα για να θέσει σε εφαρμογή το εξτρεμιστικό πρόγραμμα των Αδελφών Μουσουλμάνων εντός της Τουρκίας. 

Πρόκειται για την πιο έγκυρη πολιτική εκτίμηση των τελευταίων ημερών, αν κρίνουμε από την ωμή επίθεση του Τούρκου Προέδρου στους λειτουργούς της Δημόσιας Παιδείας στην Τουρκία, που έπεσαν θύματα του ίδιου πογκρόμ όπως και οι στρατιωτικοί στασιαστές.

Θα ήταν αφελές να πιστεύουμε ότι οι αμερικάνοι δεν γνωρίζουν τί σημαίνει αυτό. Οι αδελφοί Μουσουλμάνοι, τους οποίους ο Ομπάμα εμπιστεύτηκε αρχικά για να συνειδητοποιήσει αργότερα το λάθος του, παρολίγον να κοστίσουν στους Αμερικάνους την Αίγυπτο. Η Τουρκία είναι εξίσου σημαντική για τις ΗΠΑ, όσο είναι και η Αίγυπτος. Αυτό είναι αναμφισβήτητο. Ο Ερντογάν, όμως, με τη στρατηγική που έχει επιλέξει -δεν βάζω καν στη λίστα την τελευταία προσέγγιση με τη Μόσχα- απειλεί το μεταπολεμικό status quo στην ανατολική Μεσόγειο.

Το θέμα είναι αν δύναται να εκβιάζει τη Δύση χωρίς τίμημα, προωθώντας ταυτόχρονα την ατζέντα των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Τουρκία κι αν η Δύση τον έχει τόση ανάγκη, ώστε να συνεχίσει να ανέχεται την ατζέντα του. 

Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι ο Ερντογάν μέχρι πριν από μερικούς μήνες αγόραζε παράνομα και φτηνά πετρέλαιο από το Ισλαμικό Κράτος, το ένοπλο τυχοδιωκτικό τμήμα του φονταμενταλιστικού σουνιτισμού, στο οποίο ο τούρκος Πρόεδρος τρέφει μεγάλη συμπάθεια αφού υποστηρίζει τη δημιουργία ανεξάρτητου Χαλιφάτου.

Και μιας και μιλάμε για τις σχέσεις της Δύσης με την Τουρκία, μόλις σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση στον απόηχο της προσωρινής αναστολής της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα από την Άγκυρα κάλεσε την Τουρκία να σεβαστεί το κράτος δικαίου, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες, ενώ σε μια γερμανική δημοσκόπηση της TNS Emnid για το περιοδικό Focus, το 75% των Γερμανών τάχθηκε υπέρ του τερματισμού των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας στην ΕΕ μετά τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, και μόνο το 19% δήλωσε πως επιθυμεί να συνεχιστούν.

Μπορεί λοιπόν η Τουρκία να νιώθει απογοητευμένη από την έλλειψη στήριξης της Δύσης έπειτα από την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος και να πιστεύει πως η Δύση άφησε την χώρα μόνη της στην μάχη ενάντια στους εχθρούς της, όμως αυτό που δεν καταλαβαίνει είναι πως εχθρός της Δύσης είναι αυτό που αντιπροσωπεύει ο Ερντογάν και ο φονταμενταλισμός του. Η μοναξιά που νιώθουν οι Τούρκοι δεν είναι αδικαιολόγητη.

 

Με το 90% των Τούρκων πολιτών να ζητά να επιβληθεί η εσχάτη των ποινών σε όσους ενεπλάκησαν στην απόπειρα πραξικοπήματος, και με το Δήμαρχο Κωνσταντινούπολης Καντίρ Τόμπας να δηλώνει χωρίς ενδοιασμούς ότι θα φτιάξει "νεκροταφείο προδοτών για να τους καταριούνται φτύνοντας οι περαστικοί", η σχέση της Ευρώπης με την Τουρκία δεν δείχνει να καλυτερεύει στο εγγύς μέλλον.