Όταν το 2008, οι γερμανικές επιχειρήσεις έκλειναν τα εργοστάσιά τους στην Ευρώπη και τα μετέφεραν στην Κίνα ή τη ΝΑ Ασία προς αναζήτηση φθηνών εργατικών και νέων αγορών, όλοι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί σιωπούσαν. Όμως, όταν η γερμανική κυβέρνηση ανάγκαζε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες να επιβάλλουν εξοντωτικά διαρθρωτικά μέτρα στους πολίτες τους και όταν οι γερμανικές τράπεζες με την αρωγή της ΕΚΤ έκαναν τις αρπαχτές τους βγάζοντας δισεκατομμύρια Ευρώ από τη δυστυχία των καταχρεωμένων Ελλήνων, όλοι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί συναινούσαν. Όταν τους διαμηνύσαμε το '15 ότι το κατασκεύασμα των Βρυξελλών και του Βερολίνου ήταν μια ψευδαίσθηση βασισμένη στην χάλκευση του νομίσματός τους και την εκμετάλλευση των αδύνατων τάξεων, μια παρωδία που θα οδηγούσε στην άνοδο της ακροδεξιάς με μαθηματική ακρίβεια, μας περιθωριοποίησαν και μας επέβαλαν χειρότερα δεινά. Λοιπόν, πέντε χρόνια μετά, τα λόγια μας επαληθεύονται κι όμως, κανείς δεν πανηγυρίζει πια, γιατί εδώ που φτάσαμε ακόμη κι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που δεν τρώγεται, ούτε κι αν είναι κρύο.
Έπρεπε να πεινάμε οι υπόλοιποι, μηδενός εξαιρουμένου, ακόμη και οι ίδιοι οι Γερμανοί για να μπορέσει ο Σόιμπλε να πραγματοποιήσει τελικά αυτό που δεν κατάφερε ο Χίτλερ. Να σύρει όλες τις ευρωπαϊκές χώρες στα πόδια του να προσκυνήσουν τον αφέντη. Αλλά ο αφέντης ήταν παράλυτος...
Το μόνο όραμα που είχε ο παράλυτος... ήταν η υποδούλωση κι η εκμετάλλευση των ίδιων των πηγών που δημιουργούσαν την κερδοφορία του. Όπως κι ο Χίτλερ που έσπευσε να απελευθερώσει τους Ουκρανούς από τους Σοβιετικούς, καίγοντας τα χωριά τους έτσι και στα χέρια του Σόιμπλε, οι Γερμανοί καβάλησαν το άρμα της Παγκοσμιοποίησης και έσπασαν τα φρένα ποδοπατώντας τους Ευρωπαϊκούς λαούς. Όμως λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο ετούτου του πλανήτη, τους Γιάνκηδες.
Επειδή λοιπόν η Γερμανία ήταν, είναι και θα είναι ένα ποντίκι που βρυχάται και επειδή οι Αμερικάνοι κατάλαβαν ότι η Παγκοσμιοποίηση δεν τους συμφέρει στην παρούσα φάση, το φαντασιακό αφήγημα του Βερολίνου έσκασε σαν μπαλόνι σε παρακμιακό ληθαργικό πάρτι χασικλομένων baby boomers κι ήρθε ο Τραμπ ως καταλύτης να δώσει στην "γερμανική" Ευρώπη τη χαριστική βολή.
Γιατί οι ταρίφες που επέβαλε ο Τραμπ στο Πεκίνο μείωσαν τους κινεζικούς ρυθμούς ανάπτυξης με αποτέλεσμα τα ακριβά αυτοκίνητα και προϊόντα των Γερμανών να μην αποτελούν πλέον αγοραστική προτεραιότητα των Κινέζων καταναλωτών, ακόμη και των πιο καλοπληρωμένων. Λιγότερες Μερσεντές λοιπόν, λιγότερα κέρδη. Και πανικός στο Βερολίνο... και τις γερμανικές τράπεζες.
Κι αν τα κόκκινα δάνεια που είχαν συγκεντρώσει οι τελευταίες, στην καταχρεωμένη και μη παραγωγική Ευρωζώνη δεν αποτελούν πια το μεγαλύτερο τους πρόβλημα, αυτό συμβαίνει γιατί η κερδοφορία τους που μειώνεται είναι πλέον εκείνη που προβληματίζει τις παγκόσμιες αγορές. Οι δε μετοχές τους έχουν πιάσει πάτο. Η μετοχή της Deutsche Bank πριν από την κρίση ήταν στα 90 ευρώ, αλλά σήμερα κοστίζει κάτι λιγότερο από επτά (7). Μια τιμή που κάνει την τράπεζα ευάλωτη σε κάθε απόπειρα εχθρικής εξαγοράς.
Και η κατηφόρα δεν έχει σταματημό.
Ο ευρύτερος τραπεζικός τομέας της Ευρωζώνης αξίζει σήμερα όσο η ... μισή Microsoft! Μισό τρις δολάρια. Εκεί μας καταντήσανε οι Γερμανοί. Μια χαψιά για τη Blackrock, δηλαδή, αν ενδιαφερόταν βέβαια στην παρούσα φάση να αγοράσει ελαττωματικά προϊόντα...
Και έπεται το Brexit που εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους στον ασθμαίνοντα ευρωπαϊκό τραπεζικό τομέα, αλλά και ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες αν φαντασθεί κανείς ότι μόνο η τιμή των φαρμάκων στην Ευρωζώνη θα αυξηθεί ραγδαία λόγω των δασμών καθώς μέχρι σήμερα το 70% αυτών κατασκευαζόταν στην Μεγάλη Βρετανία.
Αβεβαιότητα και στον υπόλοιπο πλανήτη
Ταυτόχρονα με την κατάρρευση της Ευρώπης, αβεβαιότητα προκαλεί διεθνώς και το φαινόμενο της αντίστροφης καμπύλης αποδόσεων, που θέλει σε ΗΠΑ και Βρετανία τα βραχυπρόθεσμα επιτόκια να ξεπερνούν, παροδικά, τα μακροπρόθεσμα. Η τάση έχει δημιουργήσει ένα κλίμα πανικού ανάμεσα στους επενδυτές.
Έχεις και τον Τραμπ που καλεί τη FED να ρίξει κι άλλο τα επιτόκια δανεισμού, υποστηρίζοντας ότι η αμερικανική οικονομία είναι σταθερή και η ανεργία χαμηλή.
Παραμύθια. Σίγουρα, το αμερικανικό κεφάλαιο, οι επενδυτές των hedge funds και το 1% είναι πανίσχυρα. Σίγουρα, οι αμερικανικές τράπεζες υπερέχουν των Ευρωπαϊκών.
Όμως, ο Αμερικανός εργαζόμενος/καταναλωτής κι ο Αμερικανός αγρότης, δεν έχουν δει καμία αύξηση των αποδοχών τους ή των κερδών τους από την τελευταία κρίση και μετά, ενώ και οι νέοι εργαζόμενοι στις πόλεις δουλεύουν για μισθούς πείνας. Την ίδια ώρα, οι τιμές των καταναλωτικών προϊόντων αυξάνονται λόγω των δασμών και οι μεγάλες αμερικανικές πόλεις έχουν γίνει πανάκριβες ακόμα και για σημαντικό μερίδιο της μεσαίας τάξης.
Παράλληλα, φαίνεται ότι πάει να κατασκευασθεί άλλο ένα φαντασιακό αφήγημα με την "εύρωστη"αμερικανική οικονομία, ώστε ο Τραμπ να επανεκλεγεί.
Ενώ στην ουσία κινδυνεύουμε να ξαναγυρίσουμε στις εποχές της πιστωτικής επέκτασης που δημιούργησε την περασμένη κατάρρευση και διάσωση των αμερικανικών τραπεζών μέσω της ανακεφαλαιοποίησής τους από τον αμερικανό φορολογούμενο.
Επίλογος
Βαρέθηκα να γράφω τα ίδια και τα ίδια. Νιώθω πως μιλάω στο κενό. Όχι μια ζωή, αλλά μια μέρα μέσα στην εξαθλίωση είναι αρκετή για να καταλάβετε το λάθος που κάνετε. Αλλά αρνείστε κατηγορηματικά να ξυπνήσετε, παρά μόνο έχετε πέσει σε λήθαργο με το χέρι στην τσέπη. Όταν όμως ξυπνήσετε από τους τριγμούς του καπιταλιστικού εφιάλτη, η τσέπη σας θα είναι άδεια. Φαίνεται πως μέσα στην ψευδαίσθηση και το όνειρο πληρώνατε το τίμημα του ύπνου. Εγώ, πάλι, είμαι ένας θεατής. Μιας κι είμαι δημοσιογράφος, είναι η καταδίκη μου να παρακολουθώ την παράσταση από την πρώτη θέση και να μεταφέρω τις εντυπώσεις μου. Σίγουρα, η άποψη μου για την παράσταση είναι υποκειμενική. Άλλο τόσο υποκειμενική όμως, είναι κι η παράσταση...
No comments:
Post a Comment