Πρώτο Μέρος
Αυτή δεν ήταν συνέντευξη. Ήταν ένας χείμαρρος, μια κραυγή αγωνίας. Ίσως η πιο εμβληματική φιγούρα της Μαύρης Αριστεράς στις ΗΠΑ, ο καθηγητής του Χάρβαρντ Ντιβίνιτι, Cornel West σε μια πρόσφατη κουβέντα που είχε με το δημοσιογράφο του περιοδικού Jacobin, Ντάνιελ Ντένβιρ στο podcast, The Dig, μίλησε για την επέλαση του αρπακτικού καπιταλισμού, τις πολιτικές της ταυτότητας, το ρατσισμό, την κοινοβουλευτική αυτοκρατορία και γιατί οι συστημικοί Δημοκρατικοί πιστεύουν λανθασμένα ότι μπορούν να προσελκύσουν Αφροαμερικανούς και Λατίνους ψηφοφόρους με συμβολικές διακοσμητικές αλλαγές.
Ο "αιρετικός" Γουέστ που ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα στη δεκαετία του 60 ως χριστιανός ριζοσπάστης μέσα στη δίνη του κινήματος για την φυλετική Ισότητα και υπηρέτησε για πολλά χρόνια ως Πρόεδρος των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της Αμερικής (DSA), ακτιβιστής, με αστείρευτη συμπόνοια για τους συνανθρώπους του, παραμένει μια μοναδική φωνή μέσα στη ζούγκλα της αμερικανικής πολιτικής. Αυτή η φωνή στέλνει ένα σημαντικό μήνυμα σε όλο τον κόσμο για την κινηματική δυναμική που δημιουργείται μέσα από την αλληλεγγύη, όταν απλοί άνθρωποι ενώνουν τις δυνάμεις τους για έναν κοινό σκοπό.
DD: Αρχίζουμε;
CW: Ξέρεις κάτι; Τη νύχτα των εκλογών αποφάσισα να διαβάσω Ντοστογιέφσκι. Το "Σημειώσεις από το Υπόγειο". Για έναν εμπαθή και άρρωστο άνθρωπο... και κει στο τέλος, φίλε... θα στο διαβάσω, κάπως έτσι ο μάγκας το τελειώνει...
"Νωθρότητα, όλη η Φύση, ο κόσμος στη Γη είναι μόνος του. Αυτή είναι η συμφορά μας. "Είναι κανείς πραγματικά ζωντανός" αναρωτιέται ο Ρώσος γέροντας. Κανείς δεν απαντά. Είπαν ότι ο ήλιος κινεί το σύμπαν. Ο ήλιος θα ανατείλει και θα στρέψει πάνω μας το βλέμμα του. Μα δεν είναι όλα νεκρά; Ναι και πτώματα βρίσκονται παντού. Οι υπόλοιποι ζούμε ανάμεσά τους στη σιωπή. Αυτή είναι η Γη. Άνθρωποι, πρέπει να νιώσετε αγάπη ο ένας για τον άλλο. Ποιος το είπε αυτό; Ποιανού εντολή είναι ετούτη; Ο ήχος από το εκκρεμές είναι αναίσθητος, φρικιαστικός. Και είναι δύο το πρωί, τα παπούτσια της είναι εκεί, δίπλα στο κρεβατάκι της, σαν να την περιμένουν. Όχι, πραγματικά, όταν θα την πάρουν αύριο, τί στο καλό θα κάνω;"
Κάπως έτσι τελειώνει φίλε.
DD: Το τελειώνει με το ερώτημα, "Τί θα κάνω"?
CW: Τί θα κάνουμε. Είναι το ερώτημα του Λέοναρντ, και του Τσερνισέφσκι. Τί θα κάνουμε; Μέσα στην άβυσσο της μοναξιάς, του κενού, μέσα στην πολική βραδιά του σκότους και της σκληρότητας που αναφέρει κι ο Μάξ Βέμπερ για το επάγγελμα της πολιτικής στις διαλέξεις του; Το σιδερένιο κλουβί μέσα στο οποίο όλοι είμαστε φυλακισμένοι, αυτή είναι η κατάστασή μας, η ανθρώπινη κατάσταση. Αυτός ήταν ο Ντοστογιέφσκι, το 1876, φίλε μου.
DD: Cornel West, καλώς ήρθες στην εκπομπή The Dig.
CW: Αδελφέ μου, χαιρετίζω εσένα και τη δουλειά που κάνεις. Πάνε, πόσο; Επτά χρόνια πριν, ήμασταν παρέα στη Φιλαδέλφεια με τον αδελφό Christopher Phillips, του κοινωνικού καφέ "Ο Σωκράτης και η Δημοκρατία". Το να μπορούμε να τα ξαναπούμε είναι τιμή μου.
DD: Τι θα κάνουμε λοιπόν με αυτή τη συμμαχία της οποίας ηγείται το Δημοκρατικό κατεστημένο που έχει αποδειχθεί περίτρανα, απίστευτα ανίκανη να νικήσει το ακροδεξιό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα; Είναι σημάδι αδυναμίας; Σημάδι της πτώχευσης του Νεοφιλελευθερισμού; Είναι δείγμα της δύναμης του Συντηρητισμού; Ή κάτι εντελώς διαφορετικό;
CW: Αυτό που βλέπεις είναι η σαπίλα στον πυρήνα του Συστήματος που αναδύεται από τη νεοφασιστική πτέρυγα της Άρχουσας Τάξης, που είναι ο Donald Trump και η παρέα του και τη νεοφιλελεύθερη πτέρυγα της Άρχουσας Τάξης που είναι ο Joe Biden και η Kamala Harris.
Ο λόγος που κάποιοι εξ ημών σταθήκαμε ενάντια στον Τραμπ και υπέρ μιας ψήφου υπέρ του φοβιτσιάρη, μέτριου κεντρώου Μπάιντεν - που ηγείται του σάπιου δημοκρατικού κατεστημένου - είναι γιατί προσπαθήσαμε να σταματήσουμε την πορεία της Αμερικής προς το Φασισμό. Συνεπώς ήταν κομμάτι του αντιφασιστικού Συνασπισμού.
Ο Φασισμός, όπως γνωρίζεις, αμφισβητεί κάθε προσπάθεια ριζοσπαστικής δημοκρατικής παρέμβασης, πάνω στη σκακιέρα. Αλλά ακόμη κι έτσι υπάρχει διαφορά μεταξύ μιας νεοφασιστικής καταστροφής και μιας νεοφιλελεύθερης. Με άλλα λόγια, η σαπίλα ζει και βασιλεύει, μόνο που με τον Μπάιντεν αναπτύσσεται με πιο αργούς ρυθμούς.
Συνεπώς, εμείς πρέπει να συνεχίσουμε τον αγώνα, τη μαζική κινητοποίηση, να διατηρήσουμε το μομέντουμ του κοινωνικού κινήματος. Στο πεζοδρόμιο, στις φυλακές, να ασκούμε πίεση στους Δημοκράτες του Κογκρέσου. Πρέπει να κάνουμε κάποιες συμμαχίες με τους προοδευτικούς του Δημοκρατικού Κόμματος.
Αλλά, εντέλει πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το Δημοκρατικό Κόμμα είναι απλά ανίκανο να υπηρετήσει το λαό ως ένα θεσμικό όργανο που θα φέρει Αλήθεια και Δικαιοσύνη. Αυτό είναι το συμπέρασμα.
Γι' αυτό και πρόσφατα περνάω την ώρα μου με τον Nick Brana και τη Nina Turner, την Marianne Williamson και άλλους στο Κόμμα του Λαού. Νομίζω όμως ότι το σημαντικό στοιχείο εδώ είναι να μη χάσουμε την πολιτική αλληλεγγύη μας. Αυτό που εννοώ είναι ότι όλες οι κουβέντες για την προστασία της ταυτότητας της φυλής ή του φύλου ή της σεξουαλικής προτίμησης, όλες αυτές είναι σημαντικές, αλλά στο τέλος της γραφής πρέπει να συνδεθούν με την ηθική ακεραιότητα και την βαθιά πολιτική αλληλεγγύη μας εναντίον του αρπακτικού καπιταλισμού. Του καπιταλισμού που δολοφονεί τον πλανήτη, τους φτωχούς και τους εργάτες εδώ και παντού.
Οι νεοφιλελεύθερες εκδοχές της πολιτικής της ταυτότητας συνοψίζονται σε αυτό που μας δίδαξε ο σύντροφος Αδόλφος Ριντ (μαρξιστής ακαδημαϊκός) τα τελευταία 30 χρόνια. Είναι άλλο ένα είδος ταξικών σχέσεων μεταξύ των μελών μιας κοινωνίας. Κι αν δεν το καταλάβουμε, θα πέσουμε στην ίδια παγίδα που πέσαμε με τον Μπαράκ Ομπάμα. Και δεν μπορούμε να το αφήσουμε να μας ξανασυμβεί.
DD: Πώς εξηγείς εντούτοις τη δυναμική που μεγαλώνει σε αυτή τη χώρα, όπου έχουμε υπερβολικά ρατσιστές Ρεπουμπλικάνους που είτε αρνούνται ότι ο ρατσισμός υπάρχει, ή χειρότερα νομίζουν ότι ο πραγματικός ρατσισμός συντελείται κατά των λευκών; Και ταυτόχρονα έχουμε Δημοκρατικούς που πουλάνε αυτή τη μορφή πολιτικών ταυτότητας για τις οποίες μιλάς και αφορούν στην αναγνώριση και την αντιπροσώπευση αυτών των ομάδων και την ίδια ώρα υποστηρίζουν μια οικονομική ασφάλεια γενεαλογικού προσήμου και μια εξωτερική πολιτική που είναι θεμελιωδώς ρατσιστικές; Τί τρέχει με αυτή τη δυναμική;
CW: Μέσα σε αυτή τη δυναμική μπορείς να παρατηρήσεις τα ειδικά χαρακτηριστικά της σαπίλας των Αμερικανικών συστημάτων - την άρνηση, την διαφυγή, την αποφυγή, την επιτηδευμένη ενασχόληση με στενές αντιλήψεις της ταυτότητας και του στάτους και καμιά κριτική της εμπορευματοποιημένης μορφής του αρπακτικού καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός ήταν αρπακτικός από την πρώτη στιγμή. Αλλά τώρα κυβερνά η Γερουσία της Γουόλ Στριτ. Και αν δεν συγκεντρωθούμε σε αυτή τη συγκεκριμένη δύναμη που βρίσκεται πίσω από όλη την αγανάκτηση, την απόγνωση, την κατάντια των μισθών, την πνευματική κρίση ή την κατάθλιψη, τις αυξανόμενες αυτοκτονίες, το αυτομαστίγωμα για την αδυναμία των ανθρώπων να ζήσουν μια καλή ζωή θα συνεχιστεί. Οι δομές και οι θεσμοί του αρπακτικού καπιταλισμού ρίχνουν ένα πολύ βαρύ φορτίο στους ανθρώπους, πνευματικό, οικονομικό και πολιτικό. Είναι πολύ δύσκολοι καιροί για να ζεις. Σίγουρα συναρπαστικοί, αλλά πολύ δύσκολοι. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό.
Τέλος Πρώτου Μέρους
No comments:
Post a Comment